Ek gelei haar in die liggebed van water

en die selestiële mantras van ’n wolk

wat kumuleer verby die nawêreld se gloed.

As ek myself in die Imaan se kring verdamp

en so my liggaam tussen bedevaarders werp

om die kortstondigheid van lewe te ervaar;

die wierook van ’n dieper aura te herken

en stil te word in hierdie almag van Allah;

verruk my ousiel in die flitse van haar waas.

Sy is die lig waarna my labirinte soek

en in die eenwording van dag en materie

word al my binne-are tydelik en broos

binne die soetlug van ’n ryp geplukte vrug

wat in ’n meditasie van Adonis dool

dat ek, die serafyn, ’n ver duduk hoor treur

in oorbodes van aasvoëls oor my leë land

al bo die een ontspronge oë van ’n fontein

as hulle uit ’n burka na my staar